Go ahead voor het eerste grote Amerikaanse offshore windpark
In de Verenigde Staten kijkt men met een scheef oog naar de wind-op-zee projecten in Europa en Azie. “Waarom wij niet?”, vroegen Amerikaanse supporters van duurzame energie opwekking zich af. “Wij zijn toch Number One In The World”. Jawel, dat mag wel zo wezen, maar offshore wind komt in de USA maar moeilijk van de grond. Dat komt om een aantal redenen. Ten eerste is het land verschrikkelijk groot. In de tweede plaats is er enorm veel windenergie te oogsten, maar wel op plekken waar weinig mensen wonen: de panhandles van Texas en Oklahoma. Die staten kennen we als nogal olieverslaafd. De grote bevolkingsconcentraties liggen in het noordoosten: de Boswash corridor. Nu is er veel wind beschikbaar op de oceaan ten zuiden van de eilanden Martha’s Vineyard en Nantucket, maar dat zijn een soort “groot-Wassenaar”-eilandjes, en de miljonairs aldaar zijn falikant tegen windenergie op zee. Je zal maar tegen een windturbine aankijken vanuit je privé strandpaviljoen, nietwaar? Donald Trump steunde zijn vriendjes dus werden plannen voor offshore wind (‘Cape Wind’, ‘Vineyard Wind’) zoveel mogelijk getraineerd. Nu, met een milieuvriendelijke en energieke president, gaat de beuk erin: de onderneming ‘Vineyard Wind’ heeft officieel vergunning gekregen om een offshore windpark in de Atlantische Oceaan te gaan bouwen dat bestaat uit 84 turbines van ieder zo’n 10 MW. In 2023 moet de eerste stroom aan land komen in Covell’s Beach, Cape Cod, Massachusetts.
bericht op REVE
TegenGassers
De energietransitie komt eraan, daar is geen ontkomen aan. Behalve in Leiden waar nogal wat mensen denken dat ze in een soort Asterix-Obelix dorpje wonen dat bestand is tegen alle maatschappelijke woelingen. De gemeente heeft in 2017 haar Warmtevisie gepresenteerd waarin staat dat o.a. de Merenwijk wordt gezien als een kansrijke wijk (even tussendoor: mijn eigen wijk is absoluut totaal kansloos om voor 2035 van het gas af te zijn, heeft in de Warmtevisie namelijk de status ‘nader te bezien na 2035′). De Merenwijk is overigens in de jaren ’70 van de vorige eeuw gebouwd, toen aardgas nog 4 cent per kuub kostte en men de woningen niet isoleerde. Tegeltjes piepschuim tegen het keukenplafond, dat was het wel zo’n beetje. Tel uit je winst
Niet iedereen in de Merenwijk is blij met de voornemens van de gemeente. Er zijn lieden die vinden dat je niet van het gas af moet. Gas is goed, gas is fijn, gas is vooral vertrouwd. Asterix en Obelix. Men heeft bezwaren vooral omdat men aanhikt tegen de enorme benodigde investeringen, geschat op 40.000-60.000 euro per woning. De gemeente, en trouwens ook politiek Den Haag, wuift de investeringen luchtigjes weg met ‘kostenneutraal’ maar dat dat een sprookje is, dat weten we allemaal.
Kortom we krijgen nog wel wat achterhoedegevechten in Asterix-Obelix dorpje Leiden.
Dat Nationale Isolatiefonds moet er beslist komen!
De Vereniging Eigen Huis pleit samen met een aantal stakeholders in een brief aan de Tweede Kamer voor een Nationaal Isolatiefonds waaruit subsidies worden verstrekt voor woningisolatie. Het geld zou via het Europese herstelfonds moeten worden geregeld.
Ik breng dit graag onder de aandacht. Aan iedereen die mijn mening vraagt over maatregelen om klimaatverandering tegen te gaan adviseer ik: isoleer je woning, en als je klaar bent isoleer je de woning extra: dak, muren, vloeren, glas, de hele schil. Doe het in stappen. Eerst het ‘lage fruit’, het jaar daarna een stapje verder, en zo voort. En doe het goed. Je slaat steeds twee vliegen in één klap: de energiebehoefte van de woning (goed voor de helft van je energie-voetafdruk) wordt voor de lengte der dagen stukken lager. Stap voor stap. En het comfort wordt hoger. En je woning is goed voorbereid op de energietransitie. Dat laatste wuiven we gemakkelijk weg, maar het uur van de waarheid is maar 9 jaar van ons vandaan. Wie dan achterop loopt, blijft achterop. In de wijk waarin ik woon hebben een heleboel huiseigenaren het kwartje horen vallen. Het is dat ze zich zwaar gedwarsboomd voelen door de gemeente met haar naar het dinosaurier tijdperk riekende beschermd-stadsgezicht-regels. Of we hier een openluchtmuseum zijn!
Ikzelf ben aangekomen op het punt dat de extra ramen die ik lang geleden achter de glas-in-loodramen in de erker heb geplaatst, ga verwijderen want alle glas-in-loodramen worden voor de winter komt ingepakt in isolatieglas. Afgelopen winter maakte ik op stap in de wijk met een thermoscancamera de meest fraaie warmteverliesplaatjes van glas-in-lood partijen bij voordeuren (plaatje) en erkers. Ook hier zijn twee vliegen in één klap te slaan, want glas-in-lood ramen bij woningen van voor de Tweede Wereldoorlog betekent evenzovele excellente warmtegeleiders precies op plekken waar warme lucht uit cv-radiatoren aanwezig is. Foetsjie warmte, en dus meer tocht over de vloer. Dus ook hier: grote energiebesparing plus aanmerkelijk beter comfort. En het authentieke gevoel dat sommigen hebben bij het zien van glas-in-lood blijft bewaard.
Glas-in-lood laten inpakken in isolatieglas is peperduur. Maar omdat mijn energierekening door jarenlange isolatiemaatregelen al gezellig laag is, worden de kosten als het ware opgehoest via besparingen uit het verleden. Woningisolatie is een besparingsmachientje dat steeds sneller tikt naarmate de tijd voortschrijdt en de belasting op aardgas stijgt.
Kortom: isoleer, isoleer, isoleer. Goed voor het klimaat, goed voor het gezinsbudget. Ik geef de bouwjongens en Vereniging Eigen Huis dik gelijkj
dit bericht naar aanleiding van de oproepo van vereniging Eigen Huis voor een nationaal isolatiefonds
Rijnlanders opgelet!
Inwoners van het gebied van het waterschap Rijnland, dus o.a. Leidenaars, kunnen inschrijven op participaties in een obligatielening bedoeld voor de aankoop van twee grote (2.5 MW) windturbines: De Watergeuzen.
Wat wil het geval: men is in Leiden vreselijk traag met verduurzamen. Het lijkt wel alsof er in de gemeente twee soorten werelden bestaan: het dorpje van Asterix en Obelix (het centrum en het beschermde stadsgezicht eromheen) en de rest van Leiden. De wijk waarin ik woon hoort bij het Asterix-Obelix-dorpje. Hier wordt eigen opwekking van duurzame energie heel effectief in de kiem gesmoord.
Dat stroperige gedoe is een aantal Leidenaars al jarenlang een doorn in het oog. Resultaat: oprichting van lokale energiecooperaties; Energiek Leiden (verduurzaming i.h.a.) en Zon op Leiden (collectieve PV). Energiek Leiden heeft samen met een aantal regionale energiecooperaties de overkoepelende cooperatie Rijnland Energie gesticht. Deze cooperatie koopt twee bestaande windmolens aan die naast de A4 op grondgebied van Zoeterwoude staan, bij de afslag Zoeterwoude-Dorp. Voor de aankoop van die twee windturbines kunnen Leidenaars inschrijven. Eerst lid worden van Energiek Leiden (of een andere regionale deelnemende energiecooperatie: Energiek Poelgeest-Oegstgeest, Energiek Alphen aan den Rijn, Gebiedscooperatie Nieuwkoop, Groener Zoeterwoude) en vervolgens kan je participaties reserveren! Er wordt een aantrekkelijke rente geboden. En als Leidenaar kan ik een lange neus trekken naar het stadsbestuur: als we vanwege de openluchtmuseum-houding aan de fossiele energie moeten blijven in ons Asterix-Obelix-dorpje, dan halen we duurzame energie wel bij de buren!
Leidenaars dus opgelet!
Mijn ‘field lab’ (7 – slotrapportage)
Het Field Lab draait alweer een maand heel stabiel. In het begin was het stoeien met de configuratie en met het vinden van bijpassende omvormers, de afgelopen twee weken heeft het Field Lab steeds in dezelfde configuratie gedraaid: twee Shell S105 panelen en twee Shell S115 panelen in serie met een Steca500 omvormer aan het eind. Logging gebeurde met Plugwise. De panelen staan gewoon op de grond achterin de tuin, twee tegen de schuur en twee tegen een perceelafscheiding. Alle panelen kijken naar het zuidwesten. Geen fantastische open-veld locatie maar een benauwde schaduwvangende plek. En – u kunt dat aan het plaatje zien, een van de panelen toont behoorlijke delaminatie.
Desalniettemin is er de afgelopen weken keurig stroom geproduceerd. En nog wel een leuke hoeveelheid ook. De Plugwise meet de geproduceerde AC stroom in kilowattuur per uurinterval. Dat levert keurige piekjes op, dag na dag. Een typische dagproductiegrafiek ziet u op het derde plaatje. Het hele systeem produceerde onder deze omstandigheden ongeveer 3 kWh per week. Indien de panelen op een dak hadden gelegen, bijvoorbeeld van een schuur, en zonder beschaduwing, dan was de productie stukken hoger geweest.
Maar het dak van mijn schuur is al helemaal vol, dus zijn deze panelen aan het eind van de testperiode voor de liefhebber. Ze kunnen als u het mij vraagt nog jaren mee, maar dan liefst op een echt dak in plaats van tegen een muur of hek op de grond. interesse?
In de tussentijd laat ik het Field Lab rustig doorproduceren. Elk supergroen kilowattuurtje tel ik op bij de jaarproductie van 2021. Dat noemen we ‘bijschnabbelen’. Met zonnestroom is daar niks mis mee!
Alweer tegen bovengrens gelopen
Als u met enige regelmaat de website energieopwek.nl bezoekt zal het u zijn opgevallen dat de dagelijks piek in het totaal opgewekte zonnestroomvermogen in ons land steeds maar hoger en hoger wordt. Dit komt enerzijds door het langer worden van de dagen en het sterker worden van de zon – het is prachtig voorjaarsweer! – maar ook anderzijds omdat iedereen – particulieren, bedrijven, cooperaties, investeerders, als een gek zonnepanelen bijplaatst.
Op 21 maart vorig jaar berichtte ik dat de nationale productie van zonnestroom op energieopwek.nl tegen het plafond van de grafische presentatie was opgelopen dat toen nog op 4 GW lag. Nu ligt het plafond op 8 GW en alwéér loopt de productiecurve er tegenaan. Op mooie dagen wordt intussen soms 20% van de nationale stroomproductie door zonnestroom verzorgd. Dat is een ongelooflijke prestatie van ons kikkerlandje. Waar zijn de tijden gebleven dat we de minister van Economische Zaken hoorden mompelen dat zonnestroom “in de Sahara thuishoort” ?
Mijn ‘field lab’ wordt mobiel!
Er bestaat een gerede kans dat er op een kwaad moment een ambtenaar bij mij aanbelt namens de gemeente Leiden, afdeling Handhaving. “Wat hebben we daar in de tuin, meneertje? Wat moeten die lelijke blauwe panelen daar? Weet u wel dat u in een Beschermd Stadsgezicht woont en dat dat de normen en waarden in de gemeente Leiden erop zijn gericht van onze mooie stad een Openluchtmuseum te maken?”. “Meteen weghalen dat spul!”. “Klimaatverandering bestrijden dat doen de Amerikanen wel. Wij in Leiden hoeven niets te doen want ons land is al te klein, en ons mooie monumentale stadje helemaal.”
Daar is wat voor te zeggen. Geen techno-afval, moderne rotzooi in ons achtenswaardige Leiden. Dat kán gewoon niet!
Aanleiding voor deze korte fantasie is een interview in het plaatselijke nieuwsblad van afgelopen donderdag met een bewoner van de binnenstad van Leiden (ik woon buiten de singels; binnen de singels is het nog beroerder gesteld met gemeentelijk conservatisme dan erbuiten – ook in Leiden kan het altijd erger).
De eigenaar-bewoner van een monumentaal pand had de moed gehad om de vergunningsaanvraag door te lopen om 11 panelen op het dak van zijn woning te leggen. Alleen al dat vergunningstraject is afschrikwekkend complex, lang en ontmoedigend – de angst zit er goed in bij de gemiddelde Leidse woningeigenaar! Meneer kreeg prompt nul op het rekest. En hij is niet de enige. Ik ken iemand die uit boosheid/wanhoop dan maar een heleboel zonnepanelen op het hellende, naar het noorden wijzende dakvlak van zijn woning (in het beschermde Stadsgezicht) heeft gelegd. Zou nog wel eens illegaal kunnen zijn, ook.
In ieder geval heet mijn Field Lab vanaf nu “Mobiele Field Lab”. Immers, het is in Leiden geen enkel probleem om een blinkende auto voor de deur te parkeren, desnoods een stokoude stinkende diesel, als het maar wielen heeft, maar zonnepanelen, oh, no.
Naar aanleiding van een artikel in het Leids Nieuwsblad donderdag 22 april 2021, blz 7, “Van versoepeling van de regels is echt geen sprake”. Lees en huiver.
102 miljard euro ophoesten
Tennet, Liander, Stedin en Enexis hebben aangekondigd dat ze gezamenlijk in de komende 30 jaar een bedrag van 102 miljard euro moeten investeren in hun infrastructuur om de energietransitie van gas naar elektriciteit goed te laten verlopen. In vergelijking met de investeringen in het verleden moet er 100% meer worden geïnvesteerd, een verdubbeling dus van de inspanningen. Denk aan infrastructuur voor elektrische warmtepompen, laadpalen, transformatoren, zonneparken en kabels voor wind-op-zee. De benodigde financiering wordt zoals gebruikelijk opgehoest door de gebruiker. Dat is logisch en commercieel verantwoord. Bereid u dus maar voor op de nodige tariefsverhogingen. Netbeheerders hebben altijd de neiging om ruim te investeren: degelijkheid, duurzaamheid en veiligheid staat voorop. En bij netbeheerders gaan de kosten voor de baten uit. Ze kunnen zich gelukkig prijzen dat het monopolisten zijn, samen met de minister van Economische Zaken twee handen op één buik. En monopolisten trekken meestal aan het langste eind. Geschat wordt dat eindverbruiker: u en ik dus, in 2050 50% meer vastrecht voor de aansluiting betalen dan nu. Als we mazzel hebben. Wie weet zien we in 2050 de opkomst van ‘autonomen’ met eigen energieopwekking.
Prima weekje voor zonnestroom
Week 15 was een prima weekje voor zonnestroom. Koel, droog weer met een zach noorderbriesje en zon, zon, zon hier in de kuststreek. Dat is een patent recept in het voorjaar voor een geweldige opbrengst. De referentiepaneeltjes produceerden bij elkaar liefst 13,7 kilowattuur, dat is 24 Wattuur per wattpiek, bepaald niet slecht voor ruim 20 jaar oude paneeltjes. Volgens de energiemanager leverde het totale PV systeem netto 53 kWh terug aan het net. Dat is inclusief de productie van het Field Lab, want testen van zonnepanelen is extra leuk als je er wat supergroene kilowattuurtjes aan over houdt. Het nuttige en het aangename met elkaar verenigd! Omdat dat Field Lab een paar dagen in een en dezelfde configuratie (2×105 Wp + 2×115 Wp) ononderbroken heeft staan werken met lekker productief weer kan ik komende week aan de slag met mijn spreadsheet.
1 cent per kilowattuur
Zonnestroom blijft maar goedkoper worden. Ik las zojuist een bericht dat men in Saoedi Arabië zonnneparken ter grootte van 3,7 gigawattpiek gaat bouwen tegen een strike price van US$ 10,40 per megawattuur. Dit komt overeen met US$ 1,04 cent per kilowattuur of, in eurootjes uitgedrukt, 1 cent per kilowattuur.
Nu schijnt de zon nogal veel en uitdrukkelijk in het land van de oliesjeiks, en goedkope dan wel gratis woestijngrond schijnt er ook in overvloed te zijn. Waarom dan je eigen olie van 60 dollar per vat verbranden om er stroom mee te maken, wat? Exporteren is tegen een vette prijs van 60 dollar per barrel veel leuker. Niet alle Saoediers zijn gek.
Sommige Nederlanders zijn wél gek want die verheerlijken kernsplijtingsenergie. Weet je wat? We zetten een kerncentrale neer in Alphen aan den Rijn, veilig centraal in de Randstad. Atomen worden gespleten, de hitte wekt stoom op, deze wordt door turbines gejaagd, stroom wordt opgewekt en de restwarmte wordt versjacherd aan de omringende Randstad. Een kilowattuurtje kost op deze manier op z’n minst 10 cent (zie Hinkley-C in het Verenigd Koninkrijk), en door de al aangekondigde kostenoverschijdingen zal dat nog wel hoger worden. Wie gaat dat betalen? De klant dus. Overigens bent u dat als u geen zonnepanelen heeft. En tegen de tijd dat er écht een kerncentrale zou komen, moeten zonnepanelen op woningen van particulieren verboden worden. Vanwege de enorme strike price van kernenergie gaat anders iedereen als een gek investeren in eigen zonnepanelen en accu’s.
Kernenergie deugt niet, kan met geen mogelijkheid groen worden genoemd, en is gewoon ongelooflijk duur.
bericht: in BalkanGreenEnergyNews
Sponsors
