eigenlijk krijgt wipkip-Nederland wat het verdient

Twee weken geleden nog voelde ik mezelf nogal dom en zinloos bezig. Ik twijfelde. Wat voor reden heeft een mens anno 2026 in ons land om te verduurzamen? Wat heb je aan al dat gedoe: woning isoleren, van het gas af gaan, zonnepanelen, warmtepompen, als het onze regering goeddunkt om luidkeels aan kernenergie te denken terwijl de salderingsregeling voor zelfopgewekte zonnestroom voor de bus wordt gegooid. Waarom een fortuin investeren om daarna in de zomer zonnestroom op te wekken en pardoes cadeau doen aan gulzige energieleveranciers. In de winter smakken peperdure stroom moeten afnemen als de zonnepanelen het laten afweten. Er komt toch een 70-graden warmtenet met een leuk afleversetje bij de voordeur? Kortom, ik voelde mij in de steek gelaten, blut, dom en opgejut door klimaatdrammers. Laten we zeggen: een depressie nabij!

Tot de heren Trump en Netanyahu besloten om zonder oorlogsverklaring bommen te gaan gooien op Iran. Het Iraanse regime pikt dat niet, slikt verliezen en blokkeert de Straat van Hormuz. Paniek slaat toe in de fossiele-energie wereld. Gasprijzen gieren omhoog. Er is een politieke partij die weer gas in Groningen wil gaan winnen. Men roept luidkeels om kleine, o zo handige modulaire kernreactortjes (SMR’s) in jouw achtertuin. Automobilisten tanken intussen weer in porties van 25 euro want het doet zo pijn aan de pomp.

Nederland is zo nu en dan een soort konijn dat, gevangen door het licht van een schijnwerper, gaat zitten kontje likken in plaats van iets zinvols te doen zoals de vlucht vooruit. Dat gebeurde in 1956 tijdens de Suezcrisis, in 1973 tijdens de Oliecrisis en daarna tijdens talloze Golfoorlogen- en tankercrises. Kontje likken betekende slappe maatregelen nemen die later even vlot weer werden teruggedraaid. Om budgettaire redenen, jawel. Gedraal en geschuifel. ja knikken tegen de machtige fossiele energie-industrie inclusief de eigen Gasunie. Vooruitschuiven, vertragen. Eerst moest het Groningse aardgasveld helemaal leeg getrokken, Groningers of geen Groningers. Daarna krijgen we immers kernenergie “…too cheap to meter..”. Ook nu zien we het afwachtende gedrag, zelfs van de kersverse regering. Oude reflexen.

Dus schrikt iedereen zich voor de zoveelste keer rot, gaan stemmen op om energierekeningen te compenseren en de belasting op benzine te verlagen. Het prijsplafond is weer genoemd. Wat we hadden moeten doen (50 jaar de tijd gehad!) en wat we moeten doen is woningen isoleren, woningen isoleren en nog eens woningen isoleren. Een nationaal isolatieprogramma voor alle bestaande bouw vóór 1990. Na 1990 werden schoorvoetend, zuchtend en vol tegenzin de bouwnormen langzaam maar zeker aangepast. Flutgedrag.

En daar zit ik nu, vrijdag de 13e nota bene, in een goed geïsoleerde, gasloze woning, met zonnepaneeltjes die gisteren toen de zon lekker scheen het complete verbruik van de warmtepomp compenseerden. Armpjes over elkaar, kopje thee met een koekje. Ziezo, en wie is er nu dom en onderneemt zinloze actie?

Morgen is in Leiden de eerste van twee Leidse Duurzame Huizendagen.