26 jaar zonnepanelen

Ik las vanochtend in de krant dat er nog steeds mensen zijn die overwegen om zonnepanelen op het dak van hun woning te leggen. Nieuws is dat niet, ook in mijn directe omgeving ken ik genoeg ‘overwegers’. Ze weifelen zich een ons, terwijl zonnepanelen in mijn optiek echt een no-brainer oplossing vormen. Net zoals een warmtepomp overigens. Zonnepanelen en warmtepomp horen gewoon bij een woning, punt.

Toch wel aardig: 26 jaar geleden werd ik voor freak versleten omdat ik zonnepanelen op het dak liet leggen. Zes lieve kleine blauwe zonnepaneeltjes, 95 Wp per stuk, toen heel veel, tegenwoordig peanuts. Men had gelijk, ik was een freak. Een gemeenteambtenaar belde aan om ’s gemeentes ongenoegen met die dingen te laten blijken. Maar de tijden zijn veranderd. Wie op dit moment in een D-E-F of G-label woning woont, een gas-cv heeft en geen zonnepanelen, is écht de sjaak. Niet vanwege CO₂ uitstoot, want dat is ongrijpbaar, te abstract. Nee gewoon: stookkosten. Die lopen zó op dat er geen ruimte overblijft om te investeren. En dan zit men gevangen in een cirkeltje waar je niet meer uit komt, een draaikolkje in een afvoerputje. Om uit de vicieuze cirkel te krijgen, daar heb je een overheid voor nodig die weifelende en financieel vastzittende bewoners begeleidt, van leningen voorziet, ontzorgd. Op dit gebied is nog heel veel te doen. Vooral ontzorgen is heel belangrijk, merk ik.

Goed, nu de getalletjes. Lagen de oude zonnepaneeltjes nog op het dak, dan hadden die in 26 jaar meer dan 10.000 kWh zonnestroom bij elkaar gesprokkeld. Ze liggen er niet meer, helaas. Nieuwe panelen waren twee jaar geleden nodig om er PVT warmtewisselaars mee te camoufleren. Ze hebben inmiddels meer dan 11.000 kWh geproduceerd, dubbel zoveel als de oude paneeltjes. Meer dan genoeg om er de warmtepomp mee te voeden. Die is dol op kilowattuurtjes, soort cookie-monster uit Sesamstraat. Gas is twee jaar geleden afgeschaft. Geen stookkosten, geen zorgen.